Friday, May 12, 2017

As we were dreaming

பெருங்கனவின் சிறுதுயரம்



It depends on your imagination
my thoughts are elsewhere


அரசியலும் உளவியலும் கூறுபோடுகிற 
வாழ்வியல் 
இவர்களுடையது....!


கிழக்கு ஜெர்மனியின் இளைஞர் குழுவின் இலக்கற்ற பயணமும் 
அவர்களின் வாழ்பனுபவங்களும் மாறிமாறி இடம்பெற்று 
மீளிணைவின்(German reunification) வரலாற்றை 
உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கிறது.


Clemens Meyerஇன் நாவலுக்கு Andreas Dresenஇன் திரை வடிவம் .
படத்திலுள்ள இலக்கற்ற மனிதர்களின் கனவுகளின் கதைகளை 
கொஞ்சம் பிரித்தாலே 
பல நூறு குறும்படங்களிற்கு களம் காணலாம்.

நான், திரைமொழியின் அழகியலை ரசிப்பேன் என்றாலும் 
அதில் உள் இணைவது கொஞ்சம் குறைவுதான்.
எப்போதும் அழுக்கின் அழகைத்தான் 
மனம் விரும்புகிறது.
இங்கே ....நிலையற்ற கமராவின் விழிகளில் 
அகப்பட்ட இரவுகளில்... அழுக்கான குடியிருப்புக்களில்... 
நீண்ட தெருக்களில் ...
இன்னும் அலைந்துகொண்டிருகிறேன்.

நமக்குள் இருக்கும் 
சிக்கலான மனநிலையை 
வார்த்தைகளில் விபரித்து 
பேசிவிட்டாலோ எழுதிவிட்டாலோ 
புரிந்துவிடும்;கடந்துவிடலாம் என்று யார் சொன்னது ?
அருகிருப்புகளிலும் அன்பின் பரிமாற்றங்களிலும்
புரிதல்கள் நிகழ்வதே இல்லை.

அமைதியாக தியானம் செய்வதும் 
அனைத்தையும் அடித்து உடைப்பதும் 
ஒரேவிதமான மனநிலைதான்.

இருத்தலையும் வாழ்தலையும் உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள 
ஒரு கனவு எப்போதும் தேவைப்படுகிறது.
அதன் மீதான பற்று மட்டுமே 
வாழ்வின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகரச்செய்கிறது.

கனவுகளை புதுப்பிக்காமல் 
உதறித்தள்ளிவிட்டு 
இந்த தெருவின் அமைதியை குலைக்க 
கத்திவிட்டு வரவேண்டும்.

As we were dreaming (2015)
German

Thursday, May 4, 2017

தாய்மையின் வெற்றிடம்



You're changing that boy's life.
No. He's changing mine.

தொலைக்காட்சி நேர்காணல் நிகழ்ச்சி
இந்தியாவிலிருந்து வருகை தந்த பிரபல மகப்பேற்று மருத்துவர்,
அவரை நேர்காணல் செய்ய தொகுப்பாளினி தயாராகிவிட்டார்.
'குழந்தையற்ற தம்பதிகளின் வாழ்க்கையில் துயரங்களை அகற்றி உயிர்ப்பை ஏற்படுத்த வந்த கடவுளின் தூதுவர்' என்றெல்லாம் நான்
புகழ்ந்து எழுதிக்கொடுக்க அதையே தொகுப்பாளினியும் பேச
மகிழ்ச்சியுடன் நேர்காணல் இடம்பெற்றது.
அவர் பெருமை பொங்க சாதனைகளை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு அது பெருமையாக தெரியவில்லை.
ஏன் என்றால் ....


The Blind Side
தாய் போதைப்பொருளுக்கு அடிமை
தந்தையாலும் கைவிடப்பட்டநிலையில்
குற்றப்பின்னணியில் வாழும் மைக் ,
அநாதரவான இளைஞன்.
2 டீசர்ட்கள் மட்டுமே அவனது உடை,
எழுத படிக்க சரியாக வராததால் வகுப்பில் யாரும் அவனை கண்டுகொள்வதில்லை.
கல்லூரியில் எல்லோரும் சாப்பிட்டு வீசிய பாப்கார்ன் பக்கட்டுகளை எடுத்து அதில் இருக்கும் எஞ்சியதை உண்ணவேண்டிய நிலை.
உறங்குவதற்கு கூட இடமில்லை ....இரவெல்லாம் தெருவில் நடந்து திரிகிறான் .
ஒருநாள் எதேச்சையாக அவன் பள்ளியில் படிக்கும் மாணவியின் தாயார் அவனை கண்டு வீட்டுக்கு அழைத்து வருகிறாள்.
அவனது நிலையை கண்டு உதவ எண்ணுகிறாள்.
ஒரு கறுப்பனையா வீட்டுக்குள் சேர்த்தாய் என்ற கேள்விகளையும் கேலிகளையும் அவள் எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது.இன்னும் பல சிக்கல்கள் ஏற்பட அனைத்தையும் கடந்து மைக்கின் விளையாட்டு திறமையை உணர்ந்து
அமெரிக்க கால்பந்து போட்டிகளில் பங்கேற்க வைத்து வெற்றிபெற வைக்கிறாள்.
படத்தின் கதை இதுதான் .இது கதையல்ல நிஜம்.


அமெரிக்க கால்பந்து வீரரான Michael Oherன் வாழ்க்கை வரலாற்றினை எழுத்தாளர் Michael Lewis, The Blind Side: Evolution of a Game என்ற பெயரில் புத்தகமாக எழுத அதை திரைப்படமாக எடுத்துள்ளார் John Lee Hancock.
Michael Oher-https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Oher

இதுபோன்ற பல செண்டிமெண்ட் படங்களை தமிழில் நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம் என்று நினைத்தால்
ஆம் பார்த்திருக்கிறோம்
ஆனால் பார்க்காத சமுக பக்கம் ஒன்றிருக்கிறது .

மகப்பேற்று மருத்துவம் என்பதை அறிவியல் அபிவிருத்தி என்று பேசலாம் பெருமை கொள்ளலாம். ஆனால்
இனவிருத்தி -குழந்தை பாக்கியம் -அதான் வாழ்வின் அர்த்தம் என்றெல்லாம் கற்பித்து வைத்திருக்கிறோம்.
அந்த கற்பிதங்களை கொண்டே அன்பை கட்டுபடுத்தி
சுயநலத்தை விதைக்கிறது என்று தோணவில்லையா ....?
இனவிருத்தி -தன் குழந்தை என்ற குறுகிய மனநிலை
அது ஏன் ?
குழந்தை இல்லை என்று வருந்தாமல் காசை கொட்டி தனது குழந்தையை ஈன்றெடுக்க சொல்லி அறிவுறுத்துகிறார்கள்.
ஏன் குழந்தை இல்லாவிட்டால் வேறு ஒரு குழந்தையை தத்து எடுக்கும் மனநிலை உருவாகுவதில்லை/ உருவாக்குவதில்லை ?
எப்போதும் உலகில் பெருமைமிக்கதாக நாம் அடையாளப்படுத்துவது தாய்மை என்ற உணர்வை.
ஆனால் அதில் எந்த பெருமையும் இருப்பதாக எனக்கு தோன்றவில்லை.
இரத்த உறவுகள்,ஒன்றுகொன்று துணையான உறவுகளிடையே அன்பின் பரிமாற்றம் என்பது இயல்பான ஒன்று.
அதை மிகைப்படுத்திக்காட்டுவது அவசியமில்லை.
அம்மாக்களுக்கும் நமக்கும் இருக்கும் பாசம் கூட தன்னில் உயிர்ப்பு என்றே நிகழ்கிறது.

எனக்கும் அம்மாவுக்கும் 17வயது வித்தியாசம்; இயல்பில் சிந்தனையில் முரணானவர்கள் நாங்கள் .
முக்கியமாக தினமும் குறைந்தது ஒரு சண்டையேனும் வரும் ஆனால் எங்கள் அன்பில் எந்த குறையுமில்லை.
எங்களின் புரிதலின் உச்சத்தை நாங்கள் மட்டுமே உணர்வோம் !
என் குடும்பம் மிகப்பெரிய கூட்டுக்குடும்பம் ஆனால் அம்மாவுடன் மட்டுமே அதிக ஒன்றுதலை என்னால் உணர முடிகிறது. ஒவ்வொரு இக்கட்டான சூழலிலும் அம்மா எனக்கு தேவைபடுகிறார். என் சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொடுக்க எப்போதும் எனக்கு அவர் தேவைப்படுகிறார்.
அரவணைப்பு அன்பு என்று அம்மாவை மனம் எதிர்பார்கிறது.
என் அம்மா எல்லோரையும் நேசிக்கிறார் ஆனால் என்னை அதிகமாவே நேசிக்கிறார் என்பதே உண்மை.
அக ரீதியான பிணைப்புக்கு எனக்கு அம்மா என்ற உறவு உதவுகிறது ...ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு விதம்....

குடும்ப சூழ்நிலையில் வளரும் குழந்தைகளுக்குள் ஆயிரம் பிரச்சனைகள் உருவாகும் நிலையில்
குடும்ப அமைப்பு என்ற ஒன்று இல்லாது வளரும் குழந்தைகள் எதிர்நோக்கும் வாழ்க்கை எப்படிபட்டது என்று நாம் உணரவேண்டியது அவசியம் ....
சமுகத்தில் குடும்பம் ஏன் அவசியம் என்று யாரும் எண்ணுவதில்லை...இனவிருத்தி, சாதியை மதத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்தவே குடும்பங்கள் பயன்படுகிறது.
இன்றைய நிலையில்
குடும்பங்கள் தேவையில்லை என்றே பலரும் துறந்து செல்ல நினைகின்றனர்.
ஆனால் குடும்பங்களின் தேவை, சரியாக பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

தெருவினை கடந்து பேருந்து நிலையம் வரும் வரையான பாதையில் எதிர்படுகின்றனர் வீடற்ற சிறுவர்கள். அவர்களுகென்று உறவுகளும் இல்லை உறையுளும் இல்லை.
அவர்களின் பின்னணி எதுவென்று ஆய்வு செய்து பதிவெல்லாம் எழுதுகிறோம்.
ஆனால் தீர்வுகளை முன்வைப்பது அத்தனை சுலபமல்ல நமக்கு.
சில வருடங்களுக்கு முன்னர்
ஏன் உன்னை சமுக செயற்பாட்டாளர் என்று எப்போதும் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வதில்லை என்று ஒருவர் கேட்டார்.
நாம் குழந்தைகளை போற்றுகிறோம்; நான் குழந்தைகளை ரசிப்பேன்.
ஆனால் தெருவில் வாழும் ஒரு பிச்சைக்கார குழந்தையை தூக்கி முத்தமிடுமளவு எனக்கு பக்குவம் வரவில்லை என்றேன்.
என் பதிலை புரிந்துகொண்டவர் அமைதியாக சென்றுவிட்டார்.
என்னுடைய அன்றைய மனநிலைதான் உண்மையில் பொதுவாக எல்லோருக்கும் இருக்கிறது. அது என்ன நம் குடும்பம் நம் குழந்தை என்ற கோட்பாடு
நம் உயிரணு தான் வேண்டுமா? ஏன் இன்னொரு குழந்தையை நம் வாரிசாக ஏற்க மனம் வருவதில்லை
அன்புக்கு அடைக்கும் தாழ் !

செல்வவளம் இருந்தால் உங்கள் குழந்தையோடு இன்னொரு குழந்தையை எடுத்து வளர்ப்பதில் என்ன குறைந்துவிட போகிறது என்ற கேள்வி வருகிறது.
தெருவில் அநாதரவாக விடப்படும் சிறுவர்கள்
குற்ற செயல்களுக்குள்மிக இலகுவாக உள்வாங்கப்படுவார்கள்.
அவர்களின் உருவாக்கம் நாளை, பெரிய சமுக பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் நிராதரவான பிள்ளைகளை பராமரிக்க ஆரம்பித்தால்
அதன் பலன் எப்படியிருக்கும் என்பதே படம் உணர்த்தும் செய்தி.
நிஜ வாழ்க்கை சம்பவம் என்பதை மீண்டும் கவனிக்க.

ஒரு கூலித்தொழிலாளி தனது 5 குழந்தைகளோடு
ஆறாவதாக ஒரு குழந்தையை அழைத்துவந்தார்.
தெருவில் அநாதரவாக விடப்பட்ட பிள்ளை என்று
கஷ்டமான சூழ்நிலையிலும் வளர்க்க ஆரம்பித்தார்.
அவரை பற்றிய கவர் ஸ்டோரி படித்திருப்போம்.
வசதியற்ற நிலையிலும் அவருக்கு இருந்த பரந்த உள்ளம் படித்த நாகரிகம் கொண்ட நமக்கு இல்லை
என்பதே உண்மை.

எங்கோ பிறந்த நாய்க்குட்டி பூனை குட்டி எல்லாம் எடுத்து வளர்கிறோம்.அதற்கு ஆயிரங்களில் செலவு செய்து பராமரிக்கிறோம்.ஆனால் தெருவில் கைவிடப்பட்டவர்களை
அநாதைகள் என்று பெயரிட்டு குழந்தைகளை புறக்கணிக்கிறோம்.
குழந்தை இல்லை என்றால் குழந்தைகளை தத்து எடுத்து வாழ்வோம்.
நிறைய வசதிகள் இருந்தால் எம் குழந்தையோடு இன்னொரு குழந்தையை எடுத்து வளர்க்கலாம்.
அதில் தவறில்லை.

பணத்தை மருத்துவமனைக்கு கட்டி நாம்பெற்றுவருவது குழந்தை என்று நினைக்கிறோம் அது நமது சுயநலம் அன்றி வேறில்லை.
''உங்கள் குழந்தை'' என்ற எண்ணத்தை வலியுறுத்தி மருத்துவமனைகளும் வியாபாரம் செய்கின்றன என்பதை மறக்க வேண்டாம்.
அன்பை பகிர்கிற மனநிலை இல்லை என்றால் நாங்கள் மனிதர்கள் புனிதர்கள் என்றெல்லாம் அடையாளப்படுத்துவதில் அர்த்தமில்லை.
தாய்மையை போற்றுகிறோம் ....நம் உயிர்ப்பில் இல்லாத இன்னொரு ஜீவனையும் ஏற்கும் மனதிற்கு
மட்டுமே தாய்மையின் போற்றுதல்கள் சென்று சேரும்.
அன்பு எதிர்பார்ப்புக்கள் அற்றது
தேவைகளை பொறுத்து அன்பின் வடிவம் தீர்மானிக்கபடுதல் அன்பாக அமையாது என்பதையும் உணர்வோம்.

The Blind Side
2009

Monday, March 27, 2017

The Reader

சிறை வாசகி !


We're changing the order we do things.
Read to me first, kid. Then we make love.

தனிமையில் இருக்கும் நடுத்தரவயது பெண் ஹனா ,
பதினாறு வயது கொண்ட மைக்கல் .
இருவருக்குமிடையிலான சந்திப்பு
காமத்தில் நுழைகிறது.
அவள் அவனை குழந்தையாக கருதுகிறாள்
அன்பு செலுத்துகிறாள்.
அவளது அன்பின் இன்னொரு வடிவம் காமம்.
மைக்கல் புத்தகங்களை வாசிக்க அதை கேட்டுக்கொண்டிருப்பது
அவளுக்கு பெரும் நிம்மதியளிகிறது.
ஒரு நாள் அவள் மைக்கலிடம் எங்கோ
சொல்லாது சென்று விடுகிறாள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் சட்டக்கல்லூரி மாணவன் மைக்கல்
கோர்ட்டுக்கு வருகிறான்
பிரபலமான வழக்கு
அங்கு முக்கிய குற்றவாளி அதே ஹனா .
வழக்கின் பல கட்டங்களில்
மைக்கலுக்கு ஒரு உண்மை புரிகிறது
ஹனாவுக்கு எழுத படிக்க தெரியாது
அவள் அதை வெளிப்படுத்துவதில்லை
நீதிமன்றத்திலும்
அதை அவள் மறைத்துவிட
குற்றவாளியாக சிறை செல்கிறாள்.

காலம் மாறுகிறது
விவாகரத்தான மைக்கலுக்கு ஹனா ஞாபகம் .
புத்தகங்களை வாசித்து ஆடியோக்களை பதிவு செய்து
சிறையிலிருக்கும் ஹனாவுக்கு அனுப்ப
அதை கேட்டு நிம்மதியடையும் ஹனா,
சிறை நூலகத்தில் புத்தகங்களை எடுத்து
தானாகவே எழுத வாசிக்க கற்றுகொள்கிறாள்
ஹனா விடுதலையாகும் நிலை வருகிறது
விடுதலையின் பின்னர்
ஹனா -மைக்கல் வாழ்க்கை என்ன ஆனது ?

நிறைய உடலுறவு காட்சிகள் கொண்ட படம் என்றே
பலரும் reader படத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றனர்.
ஆனால் அப்படி தோன்றவில்லை.
ஹனா வாசிப்பின் காதலி.
நிறைய மொழிகளை கற்று
உலகத்தின் சகல புத்தகங்களையும் வாசித்துவிட வேண்டும் என்ற
பேராசை எனக்கு பள்ளிகாலத்தில் இருந்தது.
தொலைக்காட்சியில் பணிபுரிந்த காலத்தில்
புத்தக வாசிப்பு அரிதான நிலையில்
புத்தகங்களை பார்க்கையிலும்
நூலகத்தை கடந்து போகையிலும்
எனக்குள் வெளிப்பட்ட ஏக்கங்களை
எப்படி சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
ஹனாவுக்குள் இருக்கும் அந்த ஏக்கம்
கேட்டின் கண்களில் வெளிப்படுகிறது.

காமம் தரும் கிளர்ச்சியை விட
புத்தகங்கள் தரும் கிளர்ச்சி அதிகம்.
அந்த ராஜ போதையில் அமிழ்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே
அது புரியும்.
அலுத்துபோகும் உடலை தாண்டி
பல வாசல்களை திறந்துவிடும் புத்தகங்களில்
பல சுவாரஸ்ய ரகசியங்கள் உண்டு.

பள்ளிக்காலம் முழுவதும் புத்தகங்களோடுதான்
பேசியிருக்கிறேன்.
உலகத்தின் ஏதோ ஒரு வீதியில் நடந்து
பலரை சந்தித்து உரையாடி
காடுகளும் கடல்களும் கண்டு
அழுது சிரித்து காத்திருந்து
கரைந்து காதல்கொண்டு
போர் முனையில் கூச்சலிட்டு
பிரபஞ்சம் கடந்த அனுபவங்களுக்கு
அழைத்து சென்ற ஒவ்வொரு புத்தகமும்
மனசை திறக்கும் அற்புதங்கள்.

மொழி என்பது என்ன ?
பேச எழுத கற்றால்
நாம் மொழி அறிந்ததாக அர்த்தமா ?
அந்த மொழியின் அர்த்தங்களை,
பண்பாடுகளை,இலக்கியங்களை
உள்வாங்காமல் மொழி அறிந்தோம் என்று
முழங்குவது மட்டும் நியாயமா ?
எழுத்துக்களை அறிவதும் எழுத்தாக்கங்களை அறிவதற்கும்
வித்தியாசங்கள் உண்டல்லவா ?
தமிழ் ,தமிழன் ,தமிழ் பிறப்பு என்றெல்லாம்
பெருமை கொள்ளும் நாம்
குறைந்த பட்சம் நம் மொழியின் கூறுகளை
அறிந்துவைப்பது நல்லது.
ஆங்கிலத்தில் பேசுவதை கௌரவமாக கருதும் நபர்கள்
அந்த மொழியின் உள்ளடக்கத்தையும் அறிந்துகொள்வது
உங்களை வளப்படுத்தும்.

ஹனா எழுத்தாக்கங்களை அறிந்த பின்னரே
எழுத்தை அறிகிறாள்
சிறையில் மீண்டும் வாசிப்பை கேட்க முயல்கையில்
ஹனாவின் நிலை .....
அந்த பரவசம்
தடுமாற்றம்
மகிழ்ச்சி
அதிர்ச்சி .
கொரிய மொழி வகுப்பில்
எழுத்துக்களை கற்று
வார்த்தைகளை சுயமாக வாசித்த போது
கண்கள் மகிழ்ச்சியில்
கலங்கத்தொடங்கி விட்டது.
அத்தனை மகிழ்ச்சி
மொழியறிதல்
எத்தனை சுவாரஸ்யமான
விடயம்
ஒரு நீண்ட பயணம் தரும் அனுபவங்களை
மொழியறிகையில் உணர்கிறேன்
இறப்பதற்கு முன்னர்
குறைந்த பட்சம் 3 மொழிகளையாவது
முழுமையாக கற்றவேண்டும்.


reader ஒரு கதை
ஹனாவின் கதை
அவள் மொழிகற்றுகொண்ட கதை.
வாசிப்பின் காதலர்கள்
ஹனாவை அவர்களில் ஒருத்தியாகவே காண்பார்கள்.

கதையில் சொல்லபட்ட
ஆனால் வெளிப்படாத இன்னொரு விடயம்
சிறைக்கு பின்னரான வாழ்க்கை ?
வாழ்வின் பெரும்பகுதியை
சிறைசுவர்களுக்குள் வாழ்ந்தவர்களுக்கு
விடுதலை என்பதே சுமைதானே .
யாருமற்ற தனிமையில்
மாற்றமடைந்த உலகை அவர்கள்
எப்படி எதிர்கொள்வார்கள்
முதுமையும் தனிமையும்
நிர்கதியான நிலையும்
அவர்களை எப்படியெல்லாம் சிதைக்கும் ?

புத்தகங்கள் மீதேறும்
ஹனாவின் கால்களை பார்கையில்
ஏனோ
கோபமோ வருத்தமோ எழவில்லை.

தன்னையும்
தன் நினைவுகளையும்
சிறைப்படுத்திக்கொள்வது
சிலநேரங்களில்
சரியானதே.

The Reader (2008)

Monday, March 20, 2017

A Fighter's Blues

தோற்றுப்போனவனின் கதை


what's the most difficulty being a boxer?
it is how to win

boxer என்பதை தாண்டி பல சந்தர்பங்களில் இதே கேள்வி முன்வைக்கப்படுகிறது.
ஜெயித்தல்/வெற்றிபெறுதல் என்றால் என்ன ?
எதை எல்லாம் எப்படி ஜெயிக்கலாம்?
வெற்றி என்பது பணம்,அடையாளம்,புகழ் என்பதை தாண்டி
வேறு எதுவுமே இல்லையா ?
வெற்றிக்கான திறமையும் உழைப்பும் இருந்தாலும்
கடைசிவரை அதை அடையமுடியா மனிதர்கள் ?
தோற்றுபோனவர்களுக்கு பின்னே தோற்கடிக்கப்பட்ட
கதைகளும் மறைந்துதானே இருக்கின்றன.
அதுபோன்ற உலகமறியா கதைக்கு சொந்தக்காரனின்
வாழ்க்கை A Fighter's Blues.


ANDY குத்துசண்டை வீரன் ,
அவனை பேட்டி எடுக்க வந்த பெண்ணோடு காதல்,
ஒரு குத்துசண்டை போட்டி
மாட்ச் பிக்சிங்கில் அவன் தோற்றுபோக வேண்டும்.
அவனது நிலையை பார்த்து காதலி வருந்த
இயலாமையிலும் அவமானத்திலும் துடித்துபோகும் ANDY,
ஒரு கட்டத்தில் சக போட்டியாளனை அடிக்க
அவன் இறந்துவிடுகிறான்.
ANDYக்கு சிறை தண்டனை கிடைகிறது.
பல வருடங்கள் கழித்து சிறையிலிருந்து திரும்புபவன் காதலியை தேடிப்போகிறான்.
காதலி என்றோ இறந்துவிட்டதாகவும்
அவர்களுக்கு ஒரு மகள் இருப்பதாகவும் அறிந்தவன்
மகளை தேடிப்போகிறான்.
மெல்ல மெல்ல அப்பாவுக்கும் மகளுக்கும் இடையில்
பிணைப்பு ஏற்படுகிறது.
ஆனாலும் ANDY மனதில் நிம்மதியில்லை.
கொலைகாரன் என்ற பட்டமும் குற்றவுணர்வும் அவனை
துண்டாடுகிறது .
இறந்துபோனவனின் மாஸ்டரிடம்
மன்னிப்பு கேட்கிறான்
அவன் கேட்ட மன்னிப்பை தராத எதிர்குழு
ரிங்கில் எதிர்கொள்ள சொல்ல
போட்டிக்கு நாள் குறிக்கப்படுகிறது.
பல ஆண்டுகளாக கொலை வெறியுடன்
காத்திருக்கும் அவர்களோடு மோதி ANDYயால்
ஜெயிக்க முடிந்ததா ?


சாம்பியனாகவும் சிறைகைதியாகவும் ANDYயை
காட்டும் முதல் காட்சியிலிருந்து
வசிப்பிடத்தில் முடியும் இறுதி காட்சி வரை
படத்தில் இடம்பெறும் கேள்விகளை கவனித்தால்
பலவிடயங்களை புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஒவ்வொரு கேள்விக்கு பின்னே கதையின் தடம் மாறுகிறது.


கடைசியாக
ANDY மன்னிப்பை கேட்கிறான்
அது கிடைத்தால் மட்டுமே அவன் வென்றதாக அர்த்தம்.
அந்த மன்னிப்புக்காக அவன் எடுக்கும் முடிவு ?
நாயக விம்பம் என்ற விமர்சனத்தை தாண்டி
அவனுடைய ஆழ்மனதிருப்தி சார்ந்தது.


ANDYLAUக்கு இது நூறாவது படம்.
நடிக்க நிறைய வாய்ப்புக்கள்.
தன் இறுக்கமான முகத்தில்
சின்ன சின்ன நுணுக்கங்களை காட்டி
தான் வெறும் கமர்சியல் ஹீரோ மட்டும்இல்லை என்பதை
நிருபித்திருக்கிறார்.


ஏன் சிறுவர்களுக்கு நல்லதை மட்டுமே போதிக்க வேண்டும்
மோசமான உலகத்தின் இருட்டுப்பக்கங்களையும்
அவர்களுக்கு காட்ட வேண்டும்
அப்பொழுதுதான்
தான் வாழும் வாழ்க்கை எவ்வளவு சிறந்தது என்பதையும்
எந்த பகுதியை தேர்வு செய்யவேண்டும் என்ற தெளிவும்
அவர்களுக்கு ஏற்படும்
Takako Tokiwa பேசும் இந்த வார்த்தையில் உணர்த்தப்படும் செய்தி எத்தனை வலிமையானது...


A Fighter's Blues(2000)
Hong Kong
Cinema of Hong Kong


கேள்விகளைத்தேடும் பதில்கள்!


நாடு திரும்ப இன்னும் ஒரு நாள் மட்டுமே இருந்தநிலையில்
பொருட்கள் வாங்க chinatownல் உள்ள Petaling Street Marketக்கு வந்தோம்
பொருட்கள் வாங்கிகொண்டிருக்கையில் திடிரென்று மழை பெய்யவே
அம்மாவையும் சித்துவையும் பேருந்து தரிப்பிடத்தில்
அமர சொல்லிவிட்டு அருகிலிருந்து கடைக்கு பொருட்கள் வாங்கச்சென்றேன்.

இருபது நிமிடங்களில் திரும்பிவந்தால் ,
சித்துவோடு ஒரு வெள்ளைக்கார நடுத்தரவயது மனிதர் சிரித்துகொண்டிருந்தார்.
நான் வந்ததும் அம்மா,என்னை மகள் என்று அறிமுகப்படுத்தினார்.
புன்னகையோடு பேச்சை ஆரம்பித்தார்.
ஐரோப்பியர் அல்ல அமெரிக்கர் என்பதை அவருடைய ஆங்கிலம்
உணரவைத்தது.
சித்துவின் கண்கள் மிக வசீகரமாக உள்ளதாகவும்
அழகான பையன் என்று கூறிவிட்டு
என்னைப்பற்றி கேட்டார்.
என் விபரங்களையும் தொலைக்காட்சி பணிபற்றியும் கூறினேன்.
நான் அவர் பற்றி கேட்க ,
தான் ஒரு இஸ்லாமியன் என்றும் வங்கி ஊழியன் என்றும் கூறினார்.
அமெரிக்காவில் தன்னால் வசிக்க முடியவில்லை,
நிறைய பிரச்னைகள்
இஸ்லாமிய நாட்டுக்கு செல்லவேண்டும் என்று முடிவெடுத்து
மலேசியா வந்துவிட்டதாக கூறினார்.
சொல்லும்போதே சற்று குரல் தளர்ந்துவிட்டது.
அதன் பிறகு அவர் எதுவும் பேசவில்லை .
நீண்ட நேரம் சித்துவையே பார்த்துகொண்டிருந்தார்
சித்து அவர் குழந்தையை ஞாபகப்படுத்திவிட்டான்
என்பது புரிந்தது.

அமெரிக்காவில் இரட்டைகோபுர தாக்குதலுக்கு பின்னர் நடந்த சம்பவங்களில்
ஏதேனும் பிரச்சனைக்கு உட்பட்டிருப்பாரோ ?
இல்லை வேறு ஏதும் சங்கடங்கள் நடந்ததா ?
அவருடைய குடும்பத்தை பிரிந்துவிட்டாரா ?
இழப்புகள் ஏதேனும் நடந்திருக்குமா ?
பாதுகாப்பாக இருப்பதாக சொன்னாரே
சந்தோஷமாக இருப்பதாக சொல்லவில்லையே....
நாட்டை பிரிந்து வாழ்வது எப்படி மகிழ்ச்சியளிக்கும் ?
இங்கு தனிமையில் வாழ்கிறார் போல ...
குடும்பத்தை காண வேண்டும் என்ற ஏக்கமா
அவர் கண்களில் தெரிகிறது ?
அந்த அமைதியின் இடைவெளியில் என் மனம்
பலகேள்விகளை சிந்திக்க ஆரம்பித்தது
ஆனால் எதையுமே நான் அவரிடம் கேட்கவில்லை.

காலம்,
பதில்களை தந்துவிட்டு கேள்விகளை தேடச்சொல்லும் வாழ்க்கையை
சிலருக்கு தந்துவிடுகிறது.
அப்படியான மனிதர்களிடம் பிரச்சனை பற்றி விவாதிப்பதில்
அர்த்தமில்லை என்றே தோன்றியது.

சற்று நேரத்தில்
எங்கள் தோழிகள் யாழினி,ப்ரௌபி மற்றும் விஜி அக்கா
பொருட்கள் வாங்கிவிட்டு வரவே
நாங்கள் அவரிடம் விடைபெற்று கிளம்ப தொடங்கினோம்.
புன்னகையுடன் அவரும் விடைகொடுத்தார்.
மனதிற்குள் அவர் சீக்கிரம் வீடு திரும்ப வேண்டும் என்று
நினைத்துகொண்டேன்.
சற்று தூரம் வந்து திரும்பிபார்த்தேன்
அவர் இன்னும் தரிப்பிடத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
மழை மீண்டும் பெய்ய தொடங்கியது.

#மலேசியாடயரிக்குறிப்புக்கள்

Tuesday, March 14, 2017

கடனாய் கொஞ்சம் நன்றிகள்




பினாங்கிலிருந்து நீண்ட பஸ்பயணம் முடிந்து, கோலாலம்பூர் வந்துவிட்டோம்.
எங்களுக்கான தங்குமிடம் Sentulலில் இருக்க,
கோலாலம்பூரில் இருந்து ரயிலில் Sentul செல்ல வேண்டும்.

மக்கள் கூட்டத்தை பார்த்து மிரண்டுபோன தம்பி சித்துவின் நச்சரிப்பு மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கத்தொடங்கியது.
அம்மாவை தூக்கிபோகச்சொல்லி அழ ஆரம்பித்துவிட்டான்.
உடல்நலக்குறைவோடுடிருந்த அம்மாவும் மூச்சிரைக்க சித்துவை தூக்கிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார்.
3 பெரிய லக்கேஜ்களை நான் தூக்கிச்செல்ல வேண்டும் .
இருபத்தி ஐந்து கிலோவிற்கும் மேல் பாரம் என்பதால் மெல்ல மெல்ல நடக்க வேண்டிய நிலை.
அங்கிருந்து இங்குமாய் இங்கிருந்து அங்குமாக அலைச்சல் வேறு.
எங்களோடு வந்த தோழிகளோடு அம்மாவை போக சொல்லிவிட்டு
நான் மெல்ல வருகிறேன் என்று லக்கேஜோடு நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

எஸ்கலேட்டர் வேலை செய்யவில்லை,படியால் இறங்க வேண்டும்.
எல்லோரும் இறங்கிவிட்டனர்.நான் மேலே நிற்கிறேன்.
3 லக்கேஜ்களை சுமந்து படியிறங்க முடியவில்லை.
பின்னால் நின்ற பயணிகள் சத்தமிட தொடங்க
அவர்கள் இறங்க வழிவிட்டு ஒதுங்கி நிற்க ,
பயணிகள் எரிச்சலோடு என்னை கடந்து செல்லத்தொடங்கினார்கள்.

ரயில் வந்துவிட்டது.இறங்க வேண்டும்
அம்மாவை சித்து நகரவிடாது நச்சரிக்க,
''பரவாயில்லை நான் வருகிறேன்'' என்று கூறி சமாளித்தேன்.
2 பெரிய லக்கேஜ்கள் எதிர்புறம் சரிய,
அதனை நிமிர்த்தி ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக வைத்து
மற்ற பையை தோளில் மாட்டிகொண்டு திரும்பினால்
என் 2 லக்கேஜ்களையும் காணவில்லை.

யாரோ ஒருவர் 2 லக்கேஜ்களையும் தூக்கிக்கொண்டு சட்டென்று படியிறங்கி கீழே என் அம்மாவிடம் வைத்துவிட்டு
எதிர்புறம் கூட்டத்தில் சென்று மறைந்தார்.
சில செக்கன்களில் நிகழ்ந்துவிட்டது அந்த சம்பவம்.
நான் படியிறங்கி வந்து நன்றி சொல்ல தேடினால்
மக்கள் கூட்டத்தில் அவரை காணவில்லை
''நல்ல பையன்,நல்ல நேரம் உதவி பண்ணினான்''
என்றார் அம்மா.
நன்றி சொல்ல முடியவில்லை என்ற தவிப்போடு
ரயிலில் ஏறிவிட்டேன்.

மனம் முழுவதும் வருத்தம் சூழ்ந்தது
ஒரு நன்றி சொல்ல முடியலையே என்று.
அம்மாவிடம் அவரைப்பற்றி கேட்டால்
ஆறடி உயரம்,வெள்ளைகார இளைஞர் .
தான் நன்றி சொல்ல புன்னகைத்துவிட்டு சென்றதாக சொன்னார்.

சிந்தித்து பார்த்தால் மிக சாதாரண செயல்தான் என்று தோன்றும்
ஆனால் என்னால் அப்படி எடுத்துகொள்ள முடியவில்லை.
வெற்றிபெற்ற மனிதர்கள் வாழ்க்கை மட்டும்தான்
நமக்கு படிப்பினையா ?
சின்ன சின்ன அன்பில்,
அருகாமை மனிதர்களின் சின்ன நல்ல செயல்களை
ரசிப்பதில் ஒரு மகிழ்ச்சி இருகிறது.
பதினைந்து நிமிடங்கள் அங்கு தடுமாறியிருப்பேன்.
மேல் தளத்தில் நிறைய பேர் இருந்தார்கள்
யாரும் உதவவில்லை
இவர் என்னிடம் வந்து உதவட்டுமா என்று அனுமதி எல்லாம் கேட்கவில்லை
நன்றியையும் எதிர்பார்க்கவில்லை
யாருக்கும் எதுவும் தேவையென்றால் அவர்களை கேட்காமல் முடிந்ததை செய்துவிடுவதும்
எந்த நன்றியையும் எதிர்பார்க்கா குணமும் எத்தனை அழகானது ?
அந்த செயல் என்னை முழுவதும் மாற்றிவிட்டது.

அவர் எந்த நாடாக இருக்கும் ?
அமெரிக்கா?ஐரோப்பா ?இல்லை ரஷ்யா ?
நான் அவர் முகம் பார்க்கவில்லை;
எனக்கு அடையாளம் தெரியாது ...
அம்மாவுக்கு கடைசி வரை முகம் மறக்காமல் இருக்குமா ?
என்றாவது மறுபடியும் அவரை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிட்டுமா ?
நன்றி சொல்ல முடியுமா ?
தெரியவில்லை

யாருக்கு நன்றி சொன்னாலும்
யார் எனக்கு நன்றி சொன்னாலும்
இந்த சம்பவம் ஞாபகம் வந்துவிடுகிறது.

அன்று நான் சுமக்க முடியாது தவித்த லக்கேஜ்களை
இறக்கிவைத்துவிட்டு அவர் சென்றுவிட்டார்.
நான்தான் அவருக்கு சொல்ல வேண்டிய நன்றியை
இறக்கிவைக்க முடியாமல்
இன்னும் சுமந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

#மலேசியா டயரிக்குறிப்புக்கள்

Wednesday, March 8, 2017

A Question of Silence



அமைதியின் வன்முறை 



‘’நீ எவ்வளவு பெரிய சைக்கார்ட்டிஸ்ட்,அவங்க சாதாரண பெண்கள்;இது ஒரு நார்மல் கேஸ்’’ 


 ‘’அதான் என் பிரச்சனை, அவங்க ரொம்ப சாதாரண பெண்கள். தினமும் கடைல,தெருவுல பார்க்குற சராசரி பெண்கள். இந்த பொண்ணுங்ககிட்ட இருந்து என்னால உண்மைய பேச வைக்க முடியல;அதான் என் பிரச்னை’’


மனநல மருத்துவர் Cox Habbema, தன் கணவனிடம் கோபமும் இயலாமையுமாக பேசும் இடத்தில் இயக்குனர் நமது
கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டார்.

3 பெண்கள்
உணவகத்தில் பணிபுரியும் தனிமையில் வாழும் வயதான பெண்.
கணவன் குழந்தை சகிதம் குடும்ப வாழ்வில் ஈடுபடும் நடுத்தரவர்க்க பெண்.
பெரிய நிறுவனத்தின் செயலாளராக பணியாற்றும் இளம்பெண்.
 ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமற்ற இந்த மூவரும் ஒரு ஆடைக்காட்சியறையின் உரிமையாளரை அடித்துக்கொலைசெய்கிறார்கள் .

போலிஸ் விசாரணையில் கைது செய்யப்படும்
இந்த மூவரிடமும் பேசி. அவர்களின் மனநிலை தொடர்பான தெளிவான விளக்கத்தை அளிக்கும் பொறுப்பு
மனநலமருத்துவர் Cox Habbemaவிடம் தரப்படுகிறது.
ஒருத்தி பேச மறுக்கிறாள்,
இன்னொருத்தி வெகுளித்தனமாக பேசுகிறாள்.
மற்ற பெண்ணின் பேச்சில் எப்போதும் எச்சரிக்கையுணர்வும் கேட்பவரை வேறு திக்கில் சிந்திக்க செய்யும் அணுகுமுறையும் காணப்படுகிறது.
பலதரப்பட்ட முயற்சிகளின் இறுதியிலும்
அவர்களை தீர்மானித்து Cox Habbemaவால்
முடிவுக்கு வர முடியா நிலை.
இந்தக்கொலை ஏன்?
எதற்காக?
கொலை செய்ய தூண்டிய மனநிலை ?


சாதாரண பெண்கள் என்று புலம்புகையில்
த்ரிஷ்யம் மோகன்லாலும்
நீதிமன்றத்தில் 3 பெண்களும் சிரிக்கும் போது
ஆரண்யகாண்டம் சுப்புவும் ஏனோ ஞாபகம் வந்தார்கள்.


பெண்கள் -
என் மத்தியில் இருக்கும் சராசரி பெண்களின் உறுதிநிலையும் மனநிலையும் நான் கவனிக்கவில்லையோ என்று எண்ண வைத்தது.
யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் என்று பேசுவதை நிறுத்தியவள் போலவே
நாமும் வீட்டுப்பெண்கள் வாழ்க்கையை கணித்து வைத்திருக்கிறோம்.
என் கதைகளின் பெண்களை திரும்பி பார்கிறேன்.
எல்லா பெண்களிலும் என்னைத்தான் கூறுபிரித்து அடைத்து வைத்திருக்கிறேன் என்ற உண்மையை
முகத்தில் தூக்கி எறிவது போல
உணர்த்தியது படத்தில் உள்ள கதாபாத்திரங்கள்;அவர்களின் உடல் மொழி.


வன்முறை மனநிலை எங்கிருந்து உருவாகிறது?
புறக்கணிப்பு,இயலாமை,தனிமை....உண்மையில் எது ?
இந்த கேள்விக்கு பதில்
அந்த பெண்களின் சிரிப்புக்கு பின்னர் வரும் அமைதி
அமைதிக்கான கேள்விகள்தான்
இங்கு இயங்கிக்கொண்டிருகிறது.



A Question of Silence
(De stilte rond Christine M.)
1982