Monday, March 20, 2017

A Fighter's Blues

தோற்றுப்போனவனின் கதை


what's the most difficulty being a boxer?
it is how to win

boxer என்பதை தாண்டி பல சந்தர்பங்களில் இதே கேள்வி முன்வைக்கப்படுகிறது.
ஜெயித்தல்/வெற்றிபெறுதல் என்றால் என்ன ?
எதை எல்லாம் எப்படி ஜெயிக்கலாம்?
வெற்றி என்பது பணம்,அடையாளம்,புகழ் என்பதை தாண்டி
வேறு எதுவுமே இல்லையா ?
வெற்றிக்கான திறமையும் உழைப்பும் இருந்தாலும்
கடைசிவரை அதை அடையமுடியா மனிதர்கள் ?
தோற்றுபோனவர்களுக்கு பின்னே தோற்கடிக்கப்பட்ட
கதைகளும் மறைந்துதானே இருக்கின்றன.
அதுபோன்ற உலகமறியா கதைக்கு சொந்தக்காரனின்
வாழ்க்கை A Fighter's Blues.


ANDY குத்துசண்டை வீரன் ,
அவனை பேட்டி எடுக்க வந்த பெண்ணோடு காதல்,
ஒரு குத்துசண்டை போட்டி
மாட்ச் பிக்சிங்கில் அவன் தோற்றுபோக வேண்டும்.
அவனது நிலையை பார்த்து காதலி வருந்த
இயலாமையிலும் அவமானத்திலும் துடித்துபோகும் ANDY,
ஒரு கட்டத்தில் சக போட்டியாளனை அடிக்க
அவன் இறந்துவிடுகிறான்.
ANDYக்கு சிறை தண்டனை கிடைகிறது.
பல வருடங்கள் கழித்து சிறையிலிருந்து திரும்புபவன் காதலியை தேடிப்போகிறான்.
காதலி என்றோ இறந்துவிட்டதாகவும்
அவர்களுக்கு ஒரு மகள் இருப்பதாகவும் அறிந்தவன்
மகளை தேடிப்போகிறான்.
மெல்ல மெல்ல அப்பாவுக்கும் மகளுக்கும் இடையில்
பிணைப்பு ஏற்படுகிறது.
ஆனாலும் ANDY மனதில் நிம்மதியில்லை.
கொலைகாரன் என்ற பட்டமும் குற்றவுணர்வும் அவனை
துண்டாடுகிறது .
இறந்துபோனவனின் மாஸ்டரிடம்
மன்னிப்பு கேட்கிறான்
அவன் கேட்ட மன்னிப்பை தராத எதிர்குழு
ரிங்கில் எதிர்கொள்ள சொல்ல
போட்டிக்கு நாள் குறிக்கப்படுகிறது.
பல ஆண்டுகளாக கொலை வெறியுடன்
காத்திருக்கும் அவர்களோடு மோதி ANDYயால்
ஜெயிக்க முடிந்ததா ?


சாம்பியனாகவும் சிறைகைதியாகவும் ANDYயை
காட்டும் முதல் காட்சியிலிருந்து
வசிப்பிடத்தில் முடியும் இறுதி காட்சி வரை
படத்தில் இடம்பெறும் கேள்விகளை கவனித்தால்
பலவிடயங்களை புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஒவ்வொரு கேள்விக்கு பின்னே கதையின் தடம் மாறுகிறது.


கடைசியாக
ANDY மன்னிப்பை கேட்கிறான்
அது கிடைத்தால் மட்டுமே அவன் வென்றதாக அர்த்தம்.
அந்த மன்னிப்புக்காக அவன் எடுக்கும் முடிவு ?
நாயக விம்பம் என்ற விமர்சனத்தை தாண்டி
அவனுடைய ஆழ்மனதிருப்தி சார்ந்தது.


ANDYLAUக்கு இது நூறாவது படம்.
நடிக்க நிறைய வாய்ப்புக்கள்.
தன் இறுக்கமான முகத்தில்
சின்ன சின்ன நுணுக்கங்களை காட்டி
தான் வெறும் கமர்சியல் ஹீரோ மட்டும்இல்லை என்பதை
நிருபித்திருக்கிறார்.


ஏன் சிறுவர்களுக்கு நல்லதை மட்டுமே போதிக்க வேண்டும்
மோசமான உலகத்தின் இருட்டுப்பக்கங்களையும்
அவர்களுக்கு காட்ட வேண்டும்
அப்பொழுதுதான்
தான் வாழும் வாழ்க்கை எவ்வளவு சிறந்தது என்பதையும்
எந்த பகுதியை தேர்வு செய்யவேண்டும் என்ற தெளிவும்
அவர்களுக்கு ஏற்படும்
Takako Tokiwa பேசும் இந்த வார்த்தையில் உணர்த்தப்படும் செய்தி எத்தனை வலிமையானது...


A Fighter's Blues(2000)
Hong Kong
Cinema of Hong Kong


கேள்விகளைத்தேடும் பதில்கள்!


நாடு திரும்ப இன்னும் ஒரு நாள் மட்டுமே இருந்தநிலையில்
பொருட்கள் வாங்க chinatownல் உள்ள Petaling Street Marketக்கு வந்தோம்
பொருட்கள் வாங்கிகொண்டிருக்கையில் திடிரென்று மழை பெய்யவே
அம்மாவையும் சித்துவையும் பேருந்து தரிப்பிடத்தில்
அமர சொல்லிவிட்டு அருகிலிருந்து கடைக்கு பொருட்கள் வாங்கச்சென்றேன்.

இருபது நிமிடங்களில் திரும்பிவந்தால் ,
சித்துவோடு ஒரு வெள்ளைக்கார நடுத்தரவயது மனிதர் சிரித்துகொண்டிருந்தார்.
நான் வந்ததும் அம்மா,என்னை மகள் என்று அறிமுகப்படுத்தினார்.
புன்னகையோடு பேச்சை ஆரம்பித்தார்.
ஐரோப்பியர் அல்ல அமெரிக்கர் என்பதை அவருடைய ஆங்கிலம்
உணரவைத்தது.
சித்துவின் கண்கள் மிக வசீகரமாக உள்ளதாகவும்
அழகான பையன் என்று கூறிவிட்டு
என்னைப்பற்றி கேட்டார்.
என் விபரங்களையும் தொலைக்காட்சி பணிபற்றியும் கூறினேன்.
நான் அவர் பற்றி கேட்க ,
தான் ஒரு இஸ்லாமியன் என்றும் வங்கி ஊழியன் என்றும் கூறினார்.
அமெரிக்காவில் தன்னால் வசிக்க முடியவில்லை,
நிறைய பிரச்னைகள்
இஸ்லாமிய நாட்டுக்கு செல்லவேண்டும் என்று முடிவெடுத்து
மலேசியா வந்துவிட்டதாக கூறினார்.
சொல்லும்போதே சற்று குரல் தளர்ந்துவிட்டது.
அதன் பிறகு அவர் எதுவும் பேசவில்லை .
நீண்ட நேரம் சித்துவையே பார்த்துகொண்டிருந்தார்
சித்து அவர் குழந்தையை ஞாபகப்படுத்திவிட்டான்
என்பது புரிந்தது.

அமெரிக்காவில் இரட்டைகோபுர தாக்குதலுக்கு பின்னர் நடந்த சம்பவங்களில்
ஏதேனும் பிரச்சனைக்கு உட்பட்டிருப்பாரோ ?
இல்லை வேறு ஏதும் சங்கடங்கள் நடந்ததா ?
அவருடைய குடும்பத்தை பிரிந்துவிட்டாரா ?
இழப்புகள் ஏதேனும் நடந்திருக்குமா ?
பாதுகாப்பாக இருப்பதாக சொன்னாரே
சந்தோஷமாக இருப்பதாக சொல்லவில்லையே....
நாட்டை பிரிந்து வாழ்வது எப்படி மகிழ்ச்சியளிக்கும் ?
இங்கு தனிமையில் வாழ்கிறார் போல ...
குடும்பத்தை காண வேண்டும் என்ற ஏக்கமா
அவர் கண்களில் தெரிகிறது ?
அந்த அமைதியின் இடைவெளியில் என் மனம்
பலகேள்விகளை சிந்திக்க ஆரம்பித்தது
ஆனால் எதையுமே நான் அவரிடம் கேட்கவில்லை.

காலம்,
பதில்களை தந்துவிட்டு கேள்விகளை தேடச்சொல்லும் வாழ்க்கையை
சிலருக்கு தந்துவிடுகிறது.
அப்படியான மனிதர்களிடம் பிரச்சனை பற்றி விவாதிப்பதில்
அர்த்தமில்லை என்றே தோன்றியது.

சற்று நேரத்தில்
எங்கள் தோழிகள் யாழினி,ப்ரௌபி மற்றும் விஜி அக்கா
பொருட்கள் வாங்கிவிட்டு வரவே
நாங்கள் அவரிடம் விடைபெற்று கிளம்ப தொடங்கினோம்.
புன்னகையுடன் அவரும் விடைகொடுத்தார்.
மனதிற்குள் அவர் சீக்கிரம் வீடு திரும்ப வேண்டும் என்று
நினைத்துகொண்டேன்.
சற்று தூரம் வந்து திரும்பிபார்த்தேன்
அவர் இன்னும் தரிப்பிடத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
மழை மீண்டும் பெய்ய தொடங்கியது.

#மலேசியாடயரிக்குறிப்புக்கள்

Tuesday, March 14, 2017

கடனாய் கொஞ்சம் நன்றிகள்




பினாங்கிலிருந்து நீண்ட பஸ்பயணம் முடிந்து, கோலாலம்பூர் வந்துவிட்டோம்.
எங்களுக்கான தங்குமிடம் Sentulலில் இருக்க,
கோலாலம்பூரில் இருந்து ரயிலில் Sentul செல்ல வேண்டும்.

மக்கள் கூட்டத்தை பார்த்து மிரண்டுபோன தம்பி சித்துவின் நச்சரிப்பு மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கத்தொடங்கியது.
அம்மாவை தூக்கிபோகச்சொல்லி அழ ஆரம்பித்துவிட்டான்.
உடல்நலக்குறைவோடுடிருந்த அம்மாவும் மூச்சிரைக்க சித்துவை தூக்கிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார்.
3 பெரிய லக்கேஜ்களை நான் தூக்கிச்செல்ல வேண்டும் .
இருபத்தி ஐந்து கிலோவிற்கும் மேல் பாரம் என்பதால் மெல்ல மெல்ல நடக்க வேண்டிய நிலை.
அங்கிருந்து இங்குமாய் இங்கிருந்து அங்குமாக அலைச்சல் வேறு.
எங்களோடு வந்த தோழிகளோடு அம்மாவை போக சொல்லிவிட்டு
நான் மெல்ல வருகிறேன் என்று லக்கேஜோடு நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

எஸ்கலேட்டர் வேலை செய்யவில்லை,படியால் இறங்க வேண்டும்.
எல்லோரும் இறங்கிவிட்டனர்.நான் மேலே நிற்கிறேன்.
3 லக்கேஜ்களை சுமந்து படியிறங்க முடியவில்லை.
பின்னால் நின்ற பயணிகள் சத்தமிட தொடங்க
அவர்கள் இறங்க வழிவிட்டு ஒதுங்கி நிற்க ,
பயணிகள் எரிச்சலோடு என்னை கடந்து செல்லத்தொடங்கினார்கள்.

ரயில் வந்துவிட்டது.இறங்க வேண்டும்
அம்மாவை சித்து நகரவிடாது நச்சரிக்க,
''பரவாயில்லை நான் வருகிறேன்'' என்று கூறி சமாளித்தேன்.
2 பெரிய லக்கேஜ்கள் எதிர்புறம் சரிய,
அதனை நிமிர்த்தி ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக வைத்து
மற்ற பையை தோளில் மாட்டிகொண்டு திரும்பினால்
என் 2 லக்கேஜ்களையும் காணவில்லை.

யாரோ ஒருவர் 2 லக்கேஜ்களையும் தூக்கிக்கொண்டு சட்டென்று படியிறங்கி கீழே என் அம்மாவிடம் வைத்துவிட்டு
எதிர்புறம் கூட்டத்தில் சென்று மறைந்தார்.
சில செக்கன்களில் நிகழ்ந்துவிட்டது அந்த சம்பவம்.
நான் படியிறங்கி வந்து நன்றி சொல்ல தேடினால்
மக்கள் கூட்டத்தில் அவரை காணவில்லை
''நல்ல பையன்,நல்ல நேரம் உதவி பண்ணினான்''
என்றார் அம்மா.
நன்றி சொல்ல முடியவில்லை என்ற தவிப்போடு
ரயிலில் ஏறிவிட்டேன்.

மனம் முழுவதும் வருத்தம் சூழ்ந்தது
ஒரு நன்றி சொல்ல முடியலையே என்று.
அம்மாவிடம் அவரைப்பற்றி கேட்டால்
ஆறடி உயரம்,வெள்ளைகார இளைஞர் .
தான் நன்றி சொல்ல புன்னகைத்துவிட்டு சென்றதாக சொன்னார்.

சிந்தித்து பார்த்தால் மிக சாதாரண செயல்தான் என்று தோன்றும்
ஆனால் என்னால் அப்படி எடுத்துகொள்ள முடியவில்லை.
வெற்றிபெற்ற மனிதர்கள் வாழ்க்கை மட்டும்தான்
நமக்கு படிப்பினையா ?
சின்ன சின்ன அன்பில்,
அருகாமை மனிதர்களின் சின்ன நல்ல செயல்களை
ரசிப்பதில் ஒரு மகிழ்ச்சி இருகிறது.
பதினைந்து நிமிடங்கள் அங்கு தடுமாறியிருப்பேன்.
மேல் தளத்தில் நிறைய பேர் இருந்தார்கள்
யாரும் உதவவில்லை
இவர் என்னிடம் வந்து உதவட்டுமா என்று அனுமதி எல்லாம் கேட்கவில்லை
நன்றியையும் எதிர்பார்க்கவில்லை
யாருக்கும் எதுவும் தேவையென்றால் அவர்களை கேட்காமல் முடிந்ததை செய்துவிடுவதும்
எந்த நன்றியையும் எதிர்பார்க்கா குணமும் எத்தனை அழகானது ?
அந்த செயல் என்னை முழுவதும் மாற்றிவிட்டது.

அவர் எந்த நாடாக இருக்கும் ?
அமெரிக்கா?ஐரோப்பா ?இல்லை ரஷ்யா ?
நான் அவர் முகம் பார்க்கவில்லை;
எனக்கு அடையாளம் தெரியாது ...
அம்மாவுக்கு கடைசி வரை முகம் மறக்காமல் இருக்குமா ?
என்றாவது மறுபடியும் அவரை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிட்டுமா ?
நன்றி சொல்ல முடியுமா ?
தெரியவில்லை

யாருக்கு நன்றி சொன்னாலும்
யார் எனக்கு நன்றி சொன்னாலும்
இந்த சம்பவம் ஞாபகம் வந்துவிடுகிறது.

அன்று நான் சுமக்க முடியாது தவித்த லக்கேஜ்களை
இறக்கிவைத்துவிட்டு அவர் சென்றுவிட்டார்.
நான்தான் அவருக்கு சொல்ல வேண்டிய நன்றியை
இறக்கிவைக்க முடியாமல்
இன்னும் சுமந்துகொண்டிருக்கிறேன்.

#மலேசியா டயரிக்குறிப்புக்கள்

Wednesday, March 8, 2017

A Question of Silence



அமைதியின் வன்முறை 



‘’நீ எவ்வளவு பெரிய சைக்கார்ட்டிஸ்ட்,அவங்க சாதாரண பெண்கள்;இது ஒரு நார்மல் கேஸ்’’ 


 ‘’அதான் என் பிரச்சனை, அவங்க ரொம்ப சாதாரண பெண்கள். தினமும் கடைல,தெருவுல பார்க்குற சராசரி பெண்கள். இந்த பொண்ணுங்ககிட்ட இருந்து என்னால உண்மைய பேச வைக்க முடியல;அதான் என் பிரச்னை’’


மனநல மருத்துவர் Cox Habbema, தன் கணவனிடம் கோபமும் இயலாமையுமாக பேசும் இடத்தில் இயக்குனர் நமது
கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டார்.

3 பெண்கள்
உணவகத்தில் பணிபுரியும் தனிமையில் வாழும் வயதான பெண்.
கணவன் குழந்தை சகிதம் குடும்ப வாழ்வில் ஈடுபடும் நடுத்தரவர்க்க பெண்.
பெரிய நிறுவனத்தின் செயலாளராக பணியாற்றும் இளம்பெண்.
 ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமற்ற இந்த மூவரும் ஒரு ஆடைக்காட்சியறையின் உரிமையாளரை அடித்துக்கொலைசெய்கிறார்கள் .

போலிஸ் விசாரணையில் கைது செய்யப்படும்
இந்த மூவரிடமும் பேசி. அவர்களின் மனநிலை தொடர்பான தெளிவான விளக்கத்தை அளிக்கும் பொறுப்பு
மனநலமருத்துவர் Cox Habbemaவிடம் தரப்படுகிறது.
ஒருத்தி பேச மறுக்கிறாள்,
இன்னொருத்தி வெகுளித்தனமாக பேசுகிறாள்.
மற்ற பெண்ணின் பேச்சில் எப்போதும் எச்சரிக்கையுணர்வும் கேட்பவரை வேறு திக்கில் சிந்திக்க செய்யும் அணுகுமுறையும் காணப்படுகிறது.
பலதரப்பட்ட முயற்சிகளின் இறுதியிலும்
அவர்களை தீர்மானித்து Cox Habbemaவால்
முடிவுக்கு வர முடியா நிலை.
இந்தக்கொலை ஏன்?
எதற்காக?
கொலை செய்ய தூண்டிய மனநிலை ?


சாதாரண பெண்கள் என்று புலம்புகையில்
த்ரிஷ்யம் மோகன்லாலும்
நீதிமன்றத்தில் 3 பெண்களும் சிரிக்கும் போது
ஆரண்யகாண்டம் சுப்புவும் ஏனோ ஞாபகம் வந்தார்கள்.


பெண்கள் -
என் மத்தியில் இருக்கும் சராசரி பெண்களின் உறுதிநிலையும் மனநிலையும் நான் கவனிக்கவில்லையோ என்று எண்ண வைத்தது.
யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் என்று பேசுவதை நிறுத்தியவள் போலவே
நாமும் வீட்டுப்பெண்கள் வாழ்க்கையை கணித்து வைத்திருக்கிறோம்.
என் கதைகளின் பெண்களை திரும்பி பார்கிறேன்.
எல்லா பெண்களிலும் என்னைத்தான் கூறுபிரித்து அடைத்து வைத்திருக்கிறேன் என்ற உண்மையை
முகத்தில் தூக்கி எறிவது போல
உணர்த்தியது படத்தில் உள்ள கதாபாத்திரங்கள்;அவர்களின் உடல் மொழி.


வன்முறை மனநிலை எங்கிருந்து உருவாகிறது?
புறக்கணிப்பு,இயலாமை,தனிமை....உண்மையில் எது ?
இந்த கேள்விக்கு பதில்
அந்த பெண்களின் சிரிப்புக்கு பின்னர் வரும் அமைதி
அமைதிக்கான கேள்விகள்தான்
இங்கு இயங்கிக்கொண்டிருகிறது.



A Question of Silence
(De stilte rond Christine M.)
1982

Wednesday, February 22, 2017

அவளில் அவள்கள்

திரை-கதை-தொடர் -பகுதி 1 


அன்று -
கார்லோட்டா .
பேரழகி
வறுமையால் வாடிய அவளை ஒரு பணக்காரன் திருமணம் செய்துகொள்கிறான் .
காதலால் வாழ்க்கை அழகானதை எண்ணி மகிழ்கிறாள். 
 ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நிலைக்கவில்லை .

ஒருநாள்
அவளது கணவன் குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு பிரிந்துசென்றுவிடுகிறான் .
குழந்தை பறிபோன ஏக்கத்தில் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் குழந்தையை கேட்டு கதறி அழுதவள்
தனிமையும் துயரும் தாங்காமல் ஒருநாள் மலையுச்சிக்கு சென்று தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள் .

இன்று
Madeleine
தினமும் காலை வீட்டிலிருந்து கிளம்பி பூக்கடைக்கு சென்று அங்கு ஒரு பூச்செண்டை வாங்குகிறாள் .
அதன் பிறகு Carlottaவின் கல்லறைக்கு சென்று அதனை உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருப்பவள்
அருகிலிருக்கும் அருங்காட்சியகத்திற்கு சென்று Carlottaவின் படத்தை பார்த்துக்கொண்டே பல மணிநேரம் அமர்ந்திருப்பாள்.
கார்லோட்டா படத்தில் வைத்திருக்கும் பூக்கள்தான் மெடலின் கைகளிலும் இருக்கும் .
அதே போன்ற கூந்தல் அலங்காரத்தை செய்து அதே மாதிரி அமர்ந்துகொண்டிருப்பாள்
இது அவளது தினசரி வழக்கம் .

ஒரு திரைக்கதையின் மிகவும் சிறு பகுதி
எத்தனை எத்தனை திரைக்கதைகள் இதிலிருந்து பிறந்து விட்டன
நம்மில் Carlotta-Madeleineகள் உலவித்திரிகிறார்கள்.
ஒன்றின் உயிர்ப்பு.... இன்னொரு பிரசவம்
மெடலின்-ஜூடியை விட இந்த கார்லோட்டா என்னுள் எஞ்சுகிறாள்.
கெவின் தூக்கி எறியும் பெண்ணை பார்க்கையில் ஏனோ கார்லோட்டா மரணம் தற்கொலையா
என்பதில் கேள்வி வருகிறது.
ஓவியங்களும் பெரும்பாலும் உண்மை போல உயிர்ப்பெறுவதில்லை.

Vertigo

ஒரு கோப்பை தேநீரில் கொஞ்சம் காதல் .....



''உயிரே''  காதல் கதைகள்- பகுதி 1




நான் தேநீர் விரும்பியல்ல.
தேநீர் போலவே எனக்கு காதலும் :)
காதலின் இயல்பும் அதீதமும் அரிதாகவே என்னை கவர்ந்திருகின்றன.
மணிரத்னம் படங்களில் வெளிப்படும் காதலின் அழகியல் நான் சொல்லித்தெரியவேண்டியதில்லை.
மணிரத்னம் படங்களில் காதல் என்பது அழகிய சிறுகதைகளின் தொகுப்பு.
வசனங்களில் ....காட்சிப்படுத்தலில் ....
ஒளிப்பதிவில் ....இசையில் ....வரிகளில் என்று
அதன் பிரிவுகள் மட்டுமே மாறிக்கொண்டிருகின்றன.
தில்ஸே(உயிரே )
ஏன் இந்த படத்தைப்பற்றி அதிகம் பேசுவதில்லை என்ற கேள்வி அடிக்கடி எழும்.
உயிரேயின் அரசியல் தவிர்த்து
அதன் காதல், அழகிய சிறுகதைகள்.
முதல் சிறுகதை
உலகத்திலேயே
மிகவும் சுருக்கமான காதல் கதை இது தான் என்று முடிகிறது.
நான் ஆரம்பிக்கிறேன் :)
மணிரத்னம் படங்களில் காதல் களங்கள் எவை ?
ரயில்,மழை,காற்று,பரவசம், புன்னகை
எல்லாம் இங்கிருக்கிறது.
அமர் ஒரு சாதாரண இளைஞன்.
எப்போதும் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்
தீர்வுகளை பற்றி சிந்திக்காதவன்.
எப்போதும் மகிழ்ச்சியும் தேடலும் ஆர்வமும் கொண்ட இளைஞனின் முகம்
அன்றைய ஷாருக்கினுடையது.
அசட்டை நடிப்பு என்ற விமர்சனங்களை தாண்டி ஏனோ
ஷாருக்கின் கண்களின் குறுகுறுப்புக்கும்
 வர்த்தக அடையாளத்துக்கும் நிகராக
யாரும் நினைவுக்கு வர முடியாத நிலையில்
நிச்சயம் அன்று மணிரத்னம் இருந்திருப்பார்.
அவன் பயணம் ஆரம்பிகிறது.
இந்தியாவின் எல்லைக்கோடுகள்
மக்களின் வாழ்வியலுக்கும்தான்.
தன் இருப்பிடத்தில் இருந்து செய்திகள் மூலமாகவே கண்டறிந்த ஒரு வாழ்வியலை காண
பார்வையாளனாக செல்லும் அவனின் துடிப்போடு காட்சி ஆரம்பிகிறது.
இரவு நேர ரயில் நிலையம்
மழையை அறிவிக்கும் கடும் காற்று
உள்உடல் குத்தும் குளிர்நிலை
குளிரை கட்டுப்படுத்த சிகரெட் இருந்தாலும்
நெருப்பில்லா நிலை
அதே ரயில் நிலையத்தில் மூட்டை முடிச்சுகளோடு
கறுப்புதுணி போர்த்திய உருவத்திடம் சத்தமிட்டு கேட்கிறான்.
குளிரின் தீவிரத்தை போக்க தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டேயிருக்கிறான்.
திடிரென்று காற்று, அவள் போர்வையை இழுத்துச்சென்று
அவளை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது.
அவளை பார்த்ததும்
உணர்கிறான்
நான்
அவள் வசம் !
பரவசம் !
இந்த பரவசம் என்பது எப்படி இருக்கும் என்பதை
இந்த காட்சியில் ஷாருக்கின் பழுப்பு கண்களில் காணலாம்
 அத்தனை இயல்பு
மனசும் புத்தியும் சேர்ந்து செயற்படும் தருணம் அது.
கொஞ்சம் பித்து நிலைதான்.
பேச முயற்சிக்கிறான்.
பதில் மௌனம்.
மீண்டும் பேசுகிறான் .
அவள் பார்க்கிறாள் .
இப்போது அவனுக்கு சந்தோசம் .
அருகில் அமர்ந்து பேச ஆரம்பிக்கிறான் .
அவளிடம் மெல்லிய புன்னகை அரும்புகிறது .
அவன் கேட்ட நெருப்பை விட
அந்த புன்னகை அவனுள்
அதிக கதகதப்பை ஏற்படுத்துகிறது.
அவளுக்கு ஏதோ ஒன்றை கொடுக்க வேண்டும் என்று
தோன்றுகிறது.
நமக்கு பிடித்தவருக்கு
ஏதோ ஒன்றை கொடுக்க வேண்டும் என்று
விரும்பும் அந்த மனதின் துள்ளல்
அவனை துண்டாடுகிறது.
என்ன வேண்டும் என்ற நச்சரிப்பில்
அவள் கேட்கிறாள்
''ஒரு கோப்பை தேநீர் வேண்டும்''
அவள் பேசிவிட்டாள் என்ற ஆச்சர்யம் ஒருபுறம்.
கேட்டதை கொடுக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் மறுபுறம்.
பரவசத்தில் தடுமாற்றம்.
குளிருக்கு அஞ்சியவன்
மழையில் கடை தேடி ஓடுகிறான் .
அவளோடு ஒரு பொழுது தேநீர் அருந்த வேண்டும்
என்ற ஆசையில்
பரபரக்கிறான்.
சந்தோஷத்தில் இருப்பவனை திசை திருப்புகிறது
அந்த ரயிலோசை .
தேநீரோடு நிற்பவனை கடந்து
ரயிலில் செல்கிறாள் அவள்.
சத்தமிட்டு தன் இருப்பை உணர்த்த முயல
பார்வையால் கடந்து சென்றுவிடுகிறாள்.
அசட்டுப்புன்னகையுடன்
அவள் தந்த பரவசத்தில்
உலகத்திலேயே மிகவும்
சுருக்கமான காதல் கதை இதுதான் என்று
சிரித்துக் கொண்டே அவன் நிற்க,
கையில் இருக்கும் தேநீரில்
மழைத்துளிகள் கலக்கிறது.
அவளுக்கு அவன் எப்படியிருந்தான் ?
இந்த இரவில்
தனிமையில்
குத்தும் குளிரில்
சிறுபிள்ளைதனமாக பேசிக்கொண்டேயிருக்கும்
ஒருவன் எப்படி தோன்றியிருப்பான்?
அவள் நிலையில்
அவனை வெறுக்க முடியாதளவு
வெறுமை நிலையை அடைந்துவிட்டாள்.
அதை அவன் புரிந்துகொண்டிருந்தால்
சுருக்கமான கதையாக முடிந்துபோயிருக்கும்.
உயிரேயின் அடுத்த சிறுகதையை தொடர வாய்ப்பிருந்திருக்காது.
காதல் சிந்திப்புக்கு எங்கே இடமளிக்கப்போகிறது ?
//ஒரு பார்வையிலே என்னை உறையவைத்தாய்
சிறு புன்னகையால் என்னை உருகவைத்தாய்
அட நான் என்ற ஆணவம் அழியவைத்தாய்
உன் பார்வையிலே என்னை பணிய வைத்தாய்
நான் பார்த்துவிட்டால் ஒரு வீழ்ச்சிவரும் நீ பார்த்துவிட்டால்
ஒரு மோட்சம் வரும்
என்தன் முதலும் முதலும் நீ
முடிவும் முடிவும் நீ
முதலும் முதலும் நீ
முடிவும் முடிவும் நீ....//
மணிரத்னம் படங்களில் பிரதேச பயணங்களின் முக்கியத்துவம் இருக்கும்.
உயிரே அதிகமான பிரதேசங்களை கொண்ட திரைக்கதை.
பயணங்கள் அதிகம் கொண்ட இந்த திரைக்கதையை
இன்னும் கொஞ்சம் சீர்படுத்தி மீள் இயக்கினால்
நிச்சயம் மறக்க முடியா படைப்பாகிவிடும்.
வேறுபட்ட இந்திய வாழ்வியலை கொண்ட இருவரின் அந்த பயணம்
மிக முக்கியமான கட்டம்
நாவலாக எழுதலாம்;எழுதவேண்டும்.
முதலும் முடிவுமாய்
அவனும் அவளும்
பயணிக்க தொடங்கும்
உயிரேயின் அடுத்த சிறுகதை பற்றி
மேலும் பேசுவோம் ......



சட்டென நனைந்தது நெஞ்சம்



திரைப்பட வகுப்பறை ...
ஏதோ ஒரு பேச்சின் நீட்சியில் வந்தது 
கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் திரைப்பட பெயர்
அங்கிருந்த அனைவருமே
பிடிக்கவில்லை/ பிடித்த படம் என்ற வரையறைக்குள் அடக்கிட முனைந்த தருணம்
என் பட்டியல்களில் 
கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் இல்லை என்றாலும்
படத்தில் இடம்பெறும்
கிட்டத்தட்ட 14 நிமிஷ காட்சியை அதில் ஒலிக்கும் பாடலை மட்டும் எப்போதும்
ரசிக்க தவறாதவள்

நான்

காதல்-
மணிரத்னம் தன் படத்தில்
அழகியல்- யதார்த்தம் என்று
2 பக்கங்களையும் இணைக்க முற்பட்ட கட்டம்.
மாதவன் எழுத்தாளன்
எழுத்தின் வழியே அவனை,
அவன் அழகை ரசிக்கும் சிம்ரன்.
ஈர்ப்பு -காதல்- அன்பு என்று எல்லாம் இருவருக்குள்ளும் மெலிதாய் இருக்கும் தருவாயில்
குழந்தைக்காக சிம்ரனை திருமணம் செய்ய மாதவன் கேட்க,
அது ஏன்? அப்படி ஒரு காரணம் ஏன்?
காதலை விட
காரணம்தான் தீர்மானித்ததா தன்னை,
என்று சிம்ரன் கேட்கும் காட்சி
எந்த வார்த்தையுமே அவளை சமாதனப்படுத்த முடியாதென்று உணர்பவன்
அவளது கோபத்தை, குழப்பத்தை கட்டியணைத்து
தீர்க்க முற்படுகையில்
அவளுக்கு சந்தோஷ வார்த்தைகள் கண்ணீராக உருமாறி தெறிக்க
முதன் முதலில் அந்த அருகாமையில்
அணைப்பின் ஆதிக்கத்தில் வெளிப்படும் அவள் உணர்வுகள்
பின்னணியில் ஒலிகிறது
இந்தப்பாடல்.....
அத்தனை நாள் காத்திருப்பின் பூர்த்தி
அந்த ஒற்றை நொடி.... அந்த அணைப்பு...
அவளின் சல்லி வேர்களை கூட
அறுத்து உயிர்ப்புக்கும் மரணத்துக்கும்
இடைப்பட்ட வெளியில் நிகழ்கிறது
அந்த காதலின் பூரணம்
அந்த வெளியெங்கும் காதல் நிரம்ப
மெல்ல எட்டிப்பார்க்கும்
காமத்தின் முகம்.
உதட்டில் நிறைந்த வெட்கத்தை அகற்றி
அணைப்பினாதிக்கத்தால் அச்சத்தை அகற்றகோருகிறது.
உயிரை தவிர அனைத்தையும் எடுக்க கெஞ்சும்
அவள், மீண்டுமொருமுறை
அந்த சந்தோஷக் கண்ணீரை
அந்த ஒற்றை நொடியை மீண்டும்
நிகழ ....
நிகழ்த்த....
கேட்கிறாள் .
எழுத்தின் வழியே ஆண் எப்போதும் எனக்கும் அழகன் தான்
அதுபோன்ற தருணத்தில்
நான் அவளான மாற்றம்
எழுத்தாளனின் காதல் என்பதால் ஒரு சிறுகதை போலவே இந்த பகுதியும்
அமைந்திருகிறது .
தொலைந்து போன மின்மினியின் குரல்
மீண்டு (ம் ) ஒலிகிறது
மணிரத்னத்தின் மேலோட்ட அரசியல் , திரைக்கதை தடம் மாற்றங்கள் ,
திணிக்கப்பட்ட வசனங்கள் என்ற விமர்சனப் பட்டியல்களை தாண்டி
படத்தில் எத்தனை பாடல்கள் இருந்தாலும்
ஏனோ இந்த பாடல் மட்டும்
எனக்குள்
எஞ்சுகிறது
மிஞ்சுகிறது
காரணம் அவள் காதலுக்கு நான் காதலி



சட்டென நனைந்தது நெஞ்சம்
சர்க்கரையானது கண்ணீர்
இன்பம் இன்பம் ஒரு துன்பம்
துன்பம் எத்தனை பேரின்பம்
சட்டென நனைந்தது நெஞ்சம்
சர்க்கரையானது கண்ணீர்
இன்பம் இன்பம் ஒரு துன்பம்
துன்பம் எத்தனை பேரின்பம்
உடலுக்குள் மல்லிகை தூரல்
என் உயிருக்குள் மெல்லிய கீறல் சுகமாய்......
சுகமாய் சுகமாய் கொள்ளையிடு
என் உயிரை மட்டும் விட்டுவிடு
எந்த வாசல் வழி காதல் நடந்து வரும்
என்று காத்து கிடந்தேன்
அது வானில் பறந்து வந்து கூரை திறந்து வரும்
என்று இன்று தெளிந்தேன்
தாவி வந்து எனை அணைத்த போது
எந்தன் சல்லி வேர்கள் அறுந்தேன்
சாவின் எல்லை வரை சென்று மீண்டு
இன்று இரண்டு ஜென்மம் அடைந்தேன்
துடிக்கும் உதடு கொண்டு
துடைத்திடு வெட்கத்தை
அணைப்பினாதிக்கத்தால்
வெளியேற்று அச்சத்தை
துடிக்கும் உதடு கொண்டு
துடைத்திடு வெட்கத்தை
அணைப்பினாதிக்கத்தால்
வெளியேற்று அச்சத்தை
சுகமாய் சுகமாய் கொள்ளையிடு
என் உயிரை மட்டும் விட்டுவிடு
சட்டென நனைந்தது நெஞ்சம்....